NMR of MRI

Eerst noemde men het een NMR-scan (nuclear magnetic resonance). Deze benaming relateerden vele patiënten aan schadelijke straling. Daarom veranderde men de naam in MRI (magnetic resonance imaging). Als MRI opzoekt, krijg je volgende omschrijving: beeldvorming van het binnenste van het lichaam, zonder dat dit moet worden geopend :-)

Met een groot en sterk magnetisch veld worden signalen in het lichaam opgewekt en via een antenne worden deze signalen verwerkt tot een afbeelding. Dit is mogelijk omdat er in ons lichaam een enorm aantal waterstofatomen bevinden.

Vooraleer je geroepen wordt, vul je eerst een vragenlijst aan. Metalen voorwerpen mogen niet mee in de scanruimte . Patiënten met een pacemaker mogen geen MRI-onderzoek ondergaan. Je ligt op een tafel en wordt langzaam in een tunnel geschoven. Het is een vrij kleine ruimte dus je kunt beter geen claustrofobie hebben. Je krijgt een drukknop die je kan indrukken bij problemen. Je moet heel stil liggen en proberen te ontspannen. Tijdens het scannen hoor je een kletterend geluid, zoals bij een machine dat defect is. Daarom krijg je een hoofdtelefoon of oorstopkes. Bij Eric duurt het ongeveer 20 min.

Nadien hebben we een afspraak bij Dr Martens om de resultaten te bekijken. Het ruggemergkanaal is goed open en het implantaat is goed ingekapseld. Hier kan niks meer mislopen, zegt de specialist. 7 jaar geleden vertelden ze ons ook dat er niks meer kon gebeuren dus opteren we toch om jaarlijks een MRI Scann te laten doen zodat we dit kunnen controleren.

MNR 040413 2

MNR 040413

Carpale boss en metacarpofalangeale gewricht :-)

Wat is da nu weer? Ik ben het ook even gaan opzoeken hoor :-P

De verbinding tussen hersenen, ruggemerg en de rest van het lichaam noemt men het perifere zenuwstelsel. Vanuit de hersenen en het ruggemoerg lopen zenuwen naar vrijwel ieder deel van het lichaam. Beschadigingen kunnen grote gevolgen hebben. Bij Eric is de tricipsspier van zijn rechterarm niet zoals het hoort en is het gevoel van duim en die van het gebied tussen duim en wijsvinger niet optimaal. . Het spierweefsel is voor een groot deel verloren en de gewrichten worden stijf bij gebrek aan beweging. De therapie die de kinesisten toepassen is rekken, strekken, verlengen, stretchen… dus proberen soepel te maken zodat de bewegingsmogelijkheid hersteld zou worden.

Op de revalidatie merktte de kinesiste op dat Eric een probleem had. Het klein gewrichtje aan de basis van uw duim, noemt men het carpometacarpale gewricht en maakt verbinding tussen het eerste middenhandsbeen van de duim en anderzijds een handwortelbeen van de pols. Dit gewricht laat voorachterwaartse beweging en zijdelingse beweging toe. Het is dit gewricht dat het mogelijk maakt uw duim in de handpalm te bewegen. Bij Eric plooit dit niet maar komt het gewrichtje uit de kom. Daarom lieten we onlangs foto’s maken en een echografie en di diagnose luidt: bij geforceerde flexie van dit gewricht een duidelijke diastase van de gewrichtsruimte tot mm: interne hyperlaxiteit 
De dorsale zijde van de linkerpols: een zichtbare module bij flexie is vermoedelijk het gevolg van carpale boss . Op de bovenzijde van de pols is dus extra bot gegroeid.

Floere handjes

Het gevoel is natuurlijk heel belangrijk om je handen te kunnen gebruiken; openen en sluiten van duim en vingers en opbouwen van kracht. Nieuwe zenuwbanden moeten opnieuw leren voelen en hersenen moeten dit gevoel opnieuw  leren begrijpen.

In de hersenen wordt een beweging geregistreerd en vertaald. Na een zenuwletsel herkennen de hersenen dikwijls de hand niet meer. Daarom moeten we ze opnieuw trainen door regelmatig en gestructureerd te oefenen. Door alle zintuigen te gebruiken, gaan ze immers opnieuw het gevoel leren begrijpe; door zien en horen kan het gevoel verstrekt worden. Concentreren op wat je voelt, smaak geur en kleur maar ook het registreren van geluiden, bevorderen dit alles.

Het is een heel langzaam proces, maar zelfs jaren nadien kan je nog vooruitgang boeken

Motorische zenuwen gaan van de hersenen/ruggenmerg naar een spier en regelen de spanning ervan. Zij laten vrijwillige beweging toe, bijvoorbeeld de arm buigen of een stap zetten. Als een gevoelszenuw ontregeld geraakt en teveel signalen stuurt kan dit aanleiding geven tot een resem bizarre gevoelens

  • duizend naaldenprikken
  •  tintelingen
  • nijpend, afgeklemd gevoel
  • een ijskoud gevoel alhoewel het lidmaat niet koud aanvoelt
  • een branderig gevoel
  • overgevoeligheid

Als een gevoelszenuw te weinig signalen stuurt krijgen we voosheid of een verminderd gevoel in een bepaald lichaamsdeel. Wanneer ze optreden in de vingertoppen. Het wordt namelijk moeilijk om fijne handelingen te doen: een knoop dichtmaken, schrijven, etc.

Met medicatie kunnen de pijnlijke gevoelens goed verminderd worden en er is wel degelijk vooruitgang. Momenteel lijkt het alsof hij floere handen heeft wat zeker ni enkel te wijten is aan den dreft van het afwaswater.

Frozen shoulder

Frozen shoulder

Door de hoge laesie, is bij Eric ook de arm- en handfunctie gestoord, dus verlamd en gevoelloos. Dag in, Dag uit, blijft hij trainen maar het herstel gaat heel traag. De gevolgen van de minder-beweeglijkheid blijven dan ook niet uit en momenteel kampt hij met een frozen shoulder.

Het schoudergewricht maakt beweging mogelijk maar verbindt de bovenarm ook met het schouderblad en het sleutelbeen. Het is één van de meest beweeglijke gewrichten in ons lichaam waarmee we onze armen in allerlei richtingen bewegen en draaien. Rond het schoudergewricht zit een kapsel, weefsel, een soort omhulsel dat het schouderscharnier volledig afsluit van weefsel buiten het gewricht.  Dit kapsel is gaan ontsteken (capsulitis) en verkleven (adhaesiva) cq te schrompelen. Het verliest zijn elastisch vermogen, verhard, en verdikt en zorgt ervoor dat we met de arm steeds minder bewegingen kunnen uitvoeren.

Door de verminderde beweeglijkheid is de schouder dus gaan vasstzitten. De kinesist doet “voorzichtige” rekoefeningen om de beweeglijkheid terug te winnen en veel oefenen blijft de boodschap: rust roest.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

2x door ‘t oog van een naald

Vandaag waren we op bezoek bij neurologe, Dokter Phyllis Vanwalleghem. Zij volgt Eric al op sinds enige jaren en merkte vorig jaar in september al op dat de toestand verslechterde via het SSEP-onderzoek; vertraging van minder dan 3 microseconden waar we ons voorlopig geen zorgen hoefden over te maken. Tijdens de controle in februari 2012 vertelde ze ons dat we toch best een neurochirurg zouden raadplegen want dat het erger werd. Een operatie uitstellen was geen optie meer is achteraf dan ook gebleken. De situatie moest gestabiliseerd worden. Ze is ook wel degelijk onder de indruk van het operatieverslag van Dr Martens en stelt ons voor om opnieuw een EMG-SSEP onderzoek te doen.

Bij het maken van de afspraak, vroeg de secretaresse of er een EEG-onderzoek diende te gebeuren wat ik dan ook liet noteren. Dr Vanwalleghem was eigenlijk verbaasd maar blijkbaar had ik dit misbegrepen want wat ik bedoeld had was een EMG-onderzoek.. ‘t Is dan uiteindelijk ook maar 1 letterke verschil éh maar een totaal ander onderzoek.

Bij het maken van een EEG wordt een aantal elektroden op het hoofd geplaatst. Meestal zijn dit er ongeveer 20 en zijn ze bevestigd in een soort muts waar dan gel ingespoten wordt. (De verpleegster heeft per ongeluk gel op zijne kraag gesmost en excuseerde zich. Ozzen Eric zo van “dju, nei gaane kik wee nae mijn voete krijge.. die verschoot wel efkes. ) Ze onderscheiden in het EEG hersengolven met verschillende snelheden, van traag naar snel. Dit EEG-signaal wordt weergegeven als een aantal grafieken, de gemeten spanning op de verticale as staat en de tijd op de horizontale as. Het uiterlijk van deze grafiek kan informatie geven over de staat waarin de hersenen zich bevinden, bijvoorbeeld of men slaapt, opgewonden of juist ontspannen is. Maar bij ozzen Eric was dit een perfect resultaat :-)

Bij een EMG onderzoekt men de werking van de spieren en meet men de zenuwen. Electromyografie betekent letterlijk het weergeven van elektrische activiteit van de spieren. EMG is een verzamelnaam voor een aantal  verschillende onderzoekstechnieken en bij Eric is een SSEP (SSEP: somato-sensory evoked potential onderzoek)nodig, onderzoek naar het functioneren van de gevoelszenuwen in de armen of benen.

Het SSEP-onderzoek is van belang om aan te tonen wáár een eventuele vertraging in de geleiding zit. Hij moet dan gaan liggen en ze prikken kleine naaldjes in de schedelhuid. De naaldjes worden via een draadje verbonden met een computer die de reacties registreert. Vervolgens worden lichte stroomstootjes toegediend via pols en de reactie hierop wordt gemeten. Als reactie op de stroomstootjes kan de duim of teen vanzelf bewegen.

Een nieuwe afspraak is gemaakt en nu wel degelijk voor het juiste onderzoek.

Pijn

Wat je altijd niet merkt, is dat Eric constante pijn heeft, zoals stekende pijn als je zijn arm aanraakt of het doof gevoel in onderarmen en handen. Dit is afhankelijk van verschillende factoren; ’s morgens, ’s avonds, weersomstandigheden…

Door de beschadiging ontstonden er veranderingen in zijn zenuwstelsel.  Zenuwpijn noemt men  neuropathische pijn  en wordt veroorzaakt door een beschadiging of verminderde werking van een zenuw. Deze beschadiging zorgt voor aanhoudend pijnprikkels die naar de hersenen worden gestuurd. Doordat de zenuw overprikkeld raakt, ontstaat overgevoeligheid van de zenuwen wat ervaren wordt door constante pijn, terwijl er geen reden voor is.  Zenuwpijn is meestal chronisch en gaat maar zelden vanzelf over.

Zelfs het zachtjes aanraken van de huid of het dragen van kleding kan de pijn verergeren, zoals den elastiek van zijn slip. Zelfs zonder aanraken kan de plek veel gevoeliger worden en als de pijn langere tijd optreedt, kan de pijn zich uitbreiden.

Uitlopers van zenuwen worden actief en geven stroomstootjes af en veroorzaken een scherpe, brandende pijn. Deze gebieden worden overgevoelig en kunnen tot gevolg hebben dat ook andere zenuwen overgevoelig worden. (het perifere zenuwstelsel).

Beschadigingen aan het centrale zenuwstelsel zijn nog ingrijpender. Hierbij treedt er, naast pijn, meestal ook ergens in uw lichaam functieverlies op. Een beschadiging in uw ruggenmerg kan niet spontaan genezen. Helaas komt het voor dat zenuwen die zijn uitgeschakeld, spontaan herstellen en wederom pijnprikkels afgeven.

Herkenning en erkenning van neuropathische zenuwpijn is vaak de eerste stap van de behandeling op weg naar verbetering; een leven met minder pijn. Chronische pijn gaat meestal niet over. De realiteit onder ogen zien is stap 1. Het kan zijn dat zenuwpijn nooit meer helemaal weggaat maar wel zoveel mogelijk verminderd.  Pijnbestrijding is een soort detectivewerk, het kan dus even zoeken zijn naar de juiste behandeling en dit kan enige tijd kosten.

Medicijnen geven uiteraard bijwerkingen, meestal van voorbijgaande aard. zoals: misselijkheid,  slaperigheid,… en deze zijn nog in nog niet in staat de pijn volledig te doen verdwijnen; Het is belangrijk om te realiseren bij het gebruik dat je waarschijnlijk niet pijnvrij geraakt. Draaglijker maken van de pijn en een betere kwaliteit van leven is voorlopig het maximaal haalbare doel. Eric is dan ook nog iemand die liever niets inneemt en dan te lang wacht zodat het moelijker is om controle te krijgen.

Zenuwen extra stimuleren

Elektrotherapie is een erkende medische behandelmethode, die wordt toegepast bij revalidatie, pijnbestrijding en sporttraining.

Het principe  is heel eenvoudig.  Wanneer wij beslissen om een spier samen te trekken, stuurt ons brein een opdracht naar de spier in de vorm van een elektrisch signaal. Dit signaal verplaatst zich zeer snel door de zenuwvezels tot aan de spier die vervolgens samentrekt. Bij elektrostimulatie zorgen nauwkeurig gecontroleerde elektrische impulsen voor een directe prikkeling van de motorische zenuw. Effectiviteit, veiligheid en gebruikscomfort zijn gegarandeerd. De spier merkt geen verschil op tussen een bewuste contractie (in opdracht van de hersenen) en een elektrisch uitgelokte contractie: de arbeid die de spier levert is identiek. Het is een volledig natuurlijk proces! Spieren worden gestimuleerd maar ook gewrichten. Er wordt kracht opgebouwd en het herstel wordt bevorder.

Dit alles gebeurt door middal van van elektroden, die ik elke dag op bovenrug en bovenarm aanbreng volgens de instructies van onze kinesiste Sofie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Operatie geslaagd

Operatie geslaagd

Vandaag is een MR-Scan geplant in Aalst en daarna een bezoek aan Dr Martens. Leo rijdt mee en is al op tijd bij ons zodat we nog een tas koffie kunnen drinken. De rit verloopt vlot en om half 12 zijn we geparkeerd. Na inschrijving kunnen we nog een broodje eten in de cafetaria en rond 12u30 zijn we dan aan de inschrijvingen van de medische beeldvorming. Nummerke pakken; alée zegt de Leo en nijpt in mijnen arm: wachtzaal “Aaaaaaaaaa”. In de gang zien we al een bekend gezicht, een verpleegster die ons blijkt te herkennen. In de wachtzaal gaat Leo naast de chauffage zitten want met zo’n weer is da nodig… hij leest rustig de gazet verder als ze ons komen roepen. Eric is helemaal niet zenuwachtig want nu er geen verkalking meer zit, is er ook niks meer dat kan afgekneld worden. De scan verloopt ook vlot en na 10 min. is hij terug. Het blijkt nog een oud machien te zijn want ze staken stopkes in zijn oren,  zodat het geluid gedemt wordt en moes om op te vullen zodat zijne kop vastzat tussen het machien.

Als we bij het secretariaat van dr Martens arriveren, komt de dokter daar net even binnen en herkent Eric onmiddellijk. Hij is blijkbaar opgelucht en blij dat ozzen Eric er goed uitzien en zelf stapt. In zijn bureau staat de scan al klaar op het scherm. Hij is duidelijk opgelucht dat het ruggemergkanaal nu volledig open is . Tijdens de operatie had hij het ruggemerg moeten wegdrukken om de verkalking weg te frezen. Hoe meer hij het ruggemerg zou raken, hoe meer uitval en onherstelbare letsels er zouden zijn. Hij dierf effectief niet meer verder werken aan de botontkalking omdat het risico dan te groot was om een uitval tot de nek en is nog altijd de harde botten niet vergeten waar hij 5 frezen op botgeboord heeft. De ziekte OPLL is iets wat hier eigenlijk nooit voorkomt en men weet ook eigenlijk niet waarom iemand dit zou hebben. Het is ook niet echt familiaal erfelijk.

OPERATIE IS DUS GESLAAGD: het is overduidelijk te zien dat het ruggemerg nu heel wat ruimte heeft. De dokter is echt opgelucht dat Eric zijn benen zo vlot hersteld zijn. De situatie is echt wel heel erg geweest en de dokter bevestigd nog even dat het even heel cruciaal geweest is en hij er zelf heel erg voor gevreesd heeft dat Eric het niet zou halen. Maar nu mogen we gerust zijn en na 6 maanden zullen we opnieuw evolueren hoe de situatie is.

Kine in karowe hemdjes

De kinesiste heeft een belangrijke taak hier in het revalidatiecentrum. Het centrum is uitgerust met de modernste apparatuur. Er is een volledige persoonlijke aanpak, dus voor iedere patiënt een aangepast trainingsschema opgesteld.

Chris probeert Eric zo soepel mogelijk te houden, spierkracht op te bouwen, op de juiste manier te leren opstaan en zitten, lopen,… Dit gebeurt manueel en door oefeningen waarbij men rekening houdt met het bewegingen die we dagelijks uitoefenen.

Eerst maakt Chris Eric soepel van top tot teen: schouders, armen, heupen, knieën, voeten terwijl Eric op de tafel ligt. Daarna gaat hij zelf oefenen: met de armen en linkse knie steunen en afstappen en daarna rechts; steppen door voet op de tafel en eraf,…

Ze maakt ook een hindernissenparcours met verhoogskes waar hij moet overstappen; eerst voet erop maar daarna ook los erover en ook in achteruit wat natuurlijk al heel wat evenwicht vraagt; aantoetsen als je ervoor staat maar ook achterwaarts en dan moet hij denken dat het een tomaat is en 1 keer was het tomatenspijs :-) Er staan ook blokken onderweg waar hij zijwaarts moet overstappen en terug; een onstabiele rubberen blok waar hij moet zijdelings moet overwandelen. Ze maken het moeilijk maar ook plezant om te doen.

En hier stopt het niet want zijn armen moeten ook in conditie gebracht worden: met o.a. een gewicht dat hij zittend gestrekt moet opheffen. Rechts lukt het nog niet zo goed maar dan doet hij de oefening zonder gewicht en zover het lukt. Chris geeft hem dan een porretje, een tikske, en dan gaat het nog iets verder.

Het is zelf eigenlijk nooit opgevallen maar inderdaad, ozzen Eric heeft altijd karowe hemdjes aan. En dan weet Chris nog niet dat hij karowe pyjama’s draagt :-)

Toffe ergo-sessies

Toffe ergo-sessies

Elke dag wordt er hard gewerkt met ozzen Eric. Het is natuurlijk heel belangrijk dat alle spieren, pezen en gewrichten soepel blijven en aangesterkt worden.

Een mens heeft 31 paar ruggenmergzenuwen, die naar de verschillende weefsels en organen van de ledematen en de romp lopen. De 31 paar ruggenmergzenuwen zijn ingedeeld in een aantal groepen. Op basis van de segmenten van het ruggenmerg waaraan ze ontspringen en de hoogte waarop ze dat doen, zijn ze genummerd. Acht paar ruggenmergzenuwen ontspringen aan het halsmerg (nervi cervicales C1-C8).

Alle 31 paar ontspringen aan het ruggenmerg en zitten met twee wortels vast aan het ruggenmerg: de voorwortel en de achterwortel. Verschillende zenuwbanen zijn hier gebundeld en vertakken. Een voorbeeld hiervan is de plexus brachialis, een netwerk van zenuwen in het hals- en schoudergebied. De zenuwen die vanaf de vierde halswervel tot de eerste borstwervel uit het ruggenmerg treden, vormen hier een ingewikkeld vlechtwerk: de plexus. Binnen de plexus groeperen de zenuwvezels zich opnieuw tot de verschillende zenuwen die de impulsen naar de schouder, bovenarm, onderarm en hand geleiden. Als de brachiale plexus beschadigd is, ontstaat er een spierzwakte in de armen. Bij uitval van het onderste deel van de plexus zijn de spiertjes van de hand verlamd en is er gevoelsverlies van een deel van de hand en de onderarm. Bij drukletsel is er vooral veel pijn. Een beklemming van een van de zenuwen in de arm of hand kan een vervelend tintelend gevoel in de vingers geven, pijn of uitval van spieren en of krachtsverlies.

Heden weten we dat op bepaalde gebieden in de hersenen, zoals in de hippocampus, een hersengebied dat een belangrijke rol speelt bij leren en geheugen, nieuwe hersencellen worden aangemaakt. Dat proces  van celdeling van zenuwcellen heet met een mooi woord neurogenese. En die neurogenese vindt plaats tijdens de volwassen leeftijd! En dat proces van de neurogenese is positief te beinvloeden. Lichamelijke inspanning blijkt bijvoorbeeld de neurogenese te stimuleren. Beweging bevordert dus de aanmaak van nieuwe zenuwcellen.

Functieherstel in perifere zenuwen (dit zijn de zenuwen die bv naar armen en benen lopen) is groter dan in het centrale zenuwstelsel. De kinesisten en ergo-therapeuten zullen de herstelling zoveel mogelijk ondersteunen om de maximale plasticiteit die mogelijk is aan te spreken.

Het duurt zeer lang voor het uiteindelijke resultaat van zenuwherstel beoordeeld kan worden. De zenuw moet helemaal uitgroeien vanaf de plek waar deze hersteld is naar het doelorgaan (vingertop, huid of spier). Afhankelijk van de afstand kan dit een half jaar tot een jaar duren.