Naar spoed met uitdrogingsverschijnselen

Donderdagnamiddag afspraak bij de huisdokter. Zo ziek als ik me voel… waarschijnlijk een buikgriep dus pillen tegen diaree en veel drinken is de remedie.

Drinken, yoghurt, beschuitje, wat ik ook doe.. niks wil in mijn lijf blijven. Ook vrijdag betert het niet en zaterdagmiddag zijn mijn pillen op dus ik breng een bezoekje aan de dokter van wacht. Normaal moest ik dit weekend werken dus Nathalie heeft mijn shift overgenomen. Leuk haar nog es te zien maar ik had liever het moment zelf gekozen. De dokter zegt me enterol te nemen en verder veel te blijven drinken, liefst water met zout. Maar niks helpt en als ik iets drink, loopt het nu recht naar beneden, of ik moet blijven platliggen.

Zondagmorgen, zie ik het echt ni meer zitten en besluit langs spoed te gaan. Ze kunnen me misschien wat vocht toedienen en medicatie want volgens mij neem ik hier niks van op. Diagnose: uitdroging ten gevolge van een virale darminfectie en maagontsteking. Een infuus met vocht en medicatie moet mij er terug bovenop helpen. Ik verwacht een nachtje blijven maar het loopt helemaal anders.

Maandagmorgen komt de assistent van Dr Valgaeren even kijken hoe het gaat. Het infuus zal enkele dagen moeten blijven om alles terug op peil te krijgen. Dit had ik echt niet verwacht. Het zal uiteindelijk vrijdagmiddag worden eer ik terug naar huis kan.

Ondertussen heeft Eric dezelfde verschijnselen. Vrijdagnamiddag komt de huisdokter langs en de diagnose is idem dito.

Zo liggen we hier dus met zijn twee op de sofa sinds vrijdag. Mijn eten lukt beetje bij beetje maar mijn maag blijft nog gevoelig. Ik zal nog een weekje nodig hebben om aan te sterken.

Hopelijk verloopt het voor Eric vlotter maar zoals het er nu uitziet, vrees ik dat er voor hem ook een opname inzit. Nog steeds kan hij geen voedsel of vocht vasthouden ondanks de antibiotica die onmiddellijk opgestart werd.

Verjaardagsfeestje afgelast

Woensdagavond, afspraak om 19u in bistro Vincent voor mijn verjaardagsetentje. Je wordt daar immers getrakteerd met een gratis gerechtje als je jarig bent. Traditie bij ons en het is terrasjesweer. Ik besluit om nog es de scampi’s te nemen want dat is alweer eventjes geleden. Er staan immers altijd zo’n lekkere gerechtjes op de suggestiemenu. We bestellen er een lekker, flesje witte wijn bij. Naargelang de maaltijd vordert, voel ik me niet meer zo goed. Mijn maag zit precies overvol en ik kan mijn scampi’s niet op :-( De laatste zal ozzen Eric dan wel even proeven.

Na ons etentje, afspraak met Katleen en 2 bevriende koppels die met ons naar de Filipijnen reisden. Jan en Annemie in 2012 en Gerrit en Marleen in 2014. Spijtig genoeg voel ik me toch nog altijd slecht en ben net op tijd in de toiletten want mijn maag en darmen moeten precies leeg. Ik probeer de sfeer niet te bederven maar inspannen is echt te veel en tetteren is inspannen. Uiteindelijk ben ik blij dat we huiswaarts keren, ondanks het leuke gezelschap.

Thuis kruip ik direct in mijn bed maar mijn slaap wordt regelmatig onderbroken door toiletbezoekjes.

Mijn verjaardag vieren is er niet bij zo. Eric belt iedereen op want het feestje kan niet doorgaan !

Femma kokkerelt met Jeroen

Ingeschreven maar totaal geen idee wat we gaan klaarmaken. De keuze van Jeroen, daar  twijfelen we immers niet aan :-) Vanavond wordt het een vis-menu:

Tartaar van rode biet, appel en gerookte paling met mierikswortel

Een mosselroomsoepje met safraan en knapperige groentjes (gelukkig zonder mosselen)

Op vel gebakken kabeljauwhaasje met ratatouille uit Nice, karnemelkpuree, gebruinde boter en grijze garnalen

Wat hebben we allemaal nodig en hoe maken we dit klaar (4 porties) ?

Voorgerecht

  • De tartaar: 1 grote rode biet, 1 ui, 4 opgelegde augurken, 1 el mayonaise, 4 el gehakte peterselie, 1 koffielepel Worcestersaus, pezo
  • De saus: 1 koffielepel mierikswortel, 2 el zure room, een scheutje citroensap
  • Afwerking: 150gr gerookte, gefileerde palingen ; 1/2 groene appel ; walnotenolie

Kook de geschilde rode biet in water en laat goed afkoelen. Snij ze grof en pureer in de blender. Hak augurken, kappertjes, ajuin en peterselie fijn. Meng de Worcestersaus, tabasco, mayo, ui, kappertjes, augurk, azijn en peterselie door de gepureerde biet. Kruid met pezo naar smaak.

Meng zure room, mierikswortel en citroensap en kruid met pezo.

Snij de gerookte paling in gelijke stukken, schil de appel en snij kleine plakjes.

Soep

(750gr mosselen), 3dl witte wijn, 1l visfumet, peterselie, 25g boter, 1 prei, 1 selder, 1/2 wortel, knoflook, saffraandraadjes, 3 dl slagroom, 2 kleine tomaten, pezo, verse bieslook

  • Mosselen schoonborstelen, in een grote pan met wijn, peterselie en pezo afdekken en aan de kook brengen; na 4-5 min. op een hoog vuur de pan schudden tot de mosselen open zijn; uit de schelp halen en kookvocht bewaren.
  • Reinig prei, selder en wortel; emondeer tomaat en snij in brunoise
  • Smelt boter en sueer prei, selder, wortel en look.
  • Zeef het kookvocht van de mosselen en voeg toe aan de gesueerde groenten
  • Voeg mosselen toe en werk af met safraan en laat laat nog 1 min. koken voor je room en tomaat toevoegt.
  • Schep soep in de borden, bestrooi met bieslook

Hoofdgerecht

40gr gebruinde boter, 700gr kabeljauw, pezo, kervel, nootmuskaat, 50g ui en knoflook, 100g paprika, 100g aubergine, 100g courgette, culinaire olijfolie, 150g verse garnalen, 15g tomatenpuree, 1 snede wit brood, 1 dl witte wijn, 3g kerrie, 250g aardappelen, 1 tomaat, 1dl room, 2dl karnemelk, 80g boter en

0,5 + 20 dl + g olie + boter 0,5 dl olie + 25 g boter

  • Verwijder korsten van het brood, snijd in blokjes en bak goudbruin in de olie met boter.
  • Schil aardappelen en snijdt in gelijke stukken; kook ze gaar en draai door een roerzeef. Voeg karnemelk, gebruinde boter, pezo en nootmuskaat bij.
  • Stoof voor de ratatouille de versnipperde ui en geplette knoflook in olijfolie. Stoof hierin de geschilde, in brunoise gesneden paprika, aubergine en courgette mee. Voeg tomatenpuree, wijn, pezo en kerrie toe en op het laatstt de gesneden, ontpitte tomaat. Smoor gaar op een zacht vuurtje, giet het vocht af en houdt opzij.
  • Kook het vocht met de room in tot sausdikte.
  • Ontschub, fileer de kabeljauw en bak de porties op de velkant goudbruin in olijfolie. Kruid met pezo en gaar ze verder in een lichtbeboterde ovenschotel met velkant naar boven.
  • Trek een strook karnemelkpuree op het bord met erbovenop garnalen. Dresseer de ratatouille ernaast en schik de kabeljauw. Giet er een beetje saus op en werk af met groene kruiden en broodcroutons.

Nog enkele sfeerbeelden:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Mooie woorden van troost

  • Iedere herinnering blijft een kostbaar geschenk
  • Soms is er zoveel dat we voelen maar zo weinig wat we kunnen zeggen
  • Laat dit afscheid het verleden koesteren voor altijd
  • Afscheid nemen van iemand die U dierbaar is, valt minder zwaar wanneer je het mooiste bewaard. Uw verdries niet vasthouden en blijven koesteren maar stilaan loslaten en nooit vergeten
  • Afscheid van een geliefd persoon is droevig en moeilijk. Hopelijk ervaar je ook de warmte en zorgzaamheid van de mensen om je heen
  • Achter elke traan van verdriet zit een glimlach van herinneringen
  • Woorden kunnen een steun zijn, maar het is de tijd ie het verdriet verzacht
  • Hopelijk wordt de kracht gevonden om dit verlies een plek te geven; zodat de pijn later plaats kan maken voor fijne herinneringen die herleven
  • Belangrijk is niet de weg die je gaat maar het spoor dat je achterlaat
  • Mogen alle woorden van troost de leegte verzachten met blijvende herinneringen aan een bijzonder persoon
  • Een vader, grootvader en overgrootvader. Onmisbaar maar toch moest hij jullie verlaten. We leven met jullie mee
  • Hopelijk zal de tijd helpen om rust te brengen in je gedachten, zodat kostbare en mooie herinneringen de pijn van dit verlies kunnen verzachten
  • Kostbaar zijn de herinneringen die getuigen van een mooi leven. Hopelijk kunnen die in de toekomst helpen dit verlies een plaats te geven
  • Woorden schieten tekort waar nog zoveel te zeggen was
  • In deze donkere dagen proberen wij iets van uw leed te dragen
  • Ze zijn ons maar geleend, de vele mooie dingen. Wat van onszelf blijft, zijn de mooie herinneringen
  • Herinneringen worden gekoesterd, soms met een lach, soms met een traan.. maar vertrouw erop dat er een tijd komt dat het ook weer beter zal gaan
  • Veel fijne herinneringen verzachten onze smart. Voorgoed uit ons midden, voor altijd uit onz hart
  • Het zijn vaak de kleine dingen die in je herinnering blijven: de fijne momenten samen, een bepaald gebaar, een glimlach… Stilaan zullen deze mooie herinneringen het verdriet verzachten
  • Het kan zo’n pijn doen iemand te verliezen die je zo dierbaar is. Weet dan dat er mensen zijn die je willen steunen, zodat je al je verdriet kan omzitten in mooie herinneringen aan die speciale persoon
  • Ga maar naar het pad van licht, wees verlost en vlieg maar vrij, gekoesterd in herinneringen zul je in harten aanwezig zijn
  • Rouwen is zoeken naar het licht voorbij de wolk van groot verlies; spijts gevoelens van droefheid, verder gaan in gedachten ven nabijheid aan een goede vader, alsook een goede moeder.
  • Intens verdrietig om wat er niet meer is en nooit meer zal zijn; dankbaar voor wat was en altijd zal blijven
  • Een vader blijft altijd dichtbij; al zijn kracht en liefde leeft voort in zijn kinderen
  • Geniet dankbaar ondanks alle verdriet, van al het goede en mooie dat achterblijft
  • Soms wordt alles je teveel, zou je met iemand willen ruilen; dan is er toch altijd een schouder om eens flink op uit te huilen. Je kunt er dan weer tegen, met nieuwe frisse moed; het zijn vaak de kleine dingen die een vriendin voor je doet.

Een waardig afscheid van va Willems

Samen met de familie afscheid nemen van onze va, schept een bijzondere band. We kozen muziek en zochten naar passende woorden om de afscheidsviering tot iets speciaals te maken.

Leo is achter zijn pc gaan zitten om alles van zich af te schrijven. Iedereen van ons droeg zijn steentje bij om het leven van onze va te schetsen en Drea las de tekst heel moedig voor

Va voor de wereld was je zomaar iemand,

Maar voor ons was je de hele wereld!

Je was geen man van vele woorden, toch had je gezag.

Je was geen man die zwaaide met bloemen en geschenken, toch waren de eerste meiklokjes van het jaar steeds voor ons moe of je snoeide takken forsythi, zette die een paar dagen weg om ze dan, op een zondagochtend, in volle bloei op de keukentafel te zetten.

Je was geen man die droomde van dure kleding of sierraden, een trouwring was het enige dat je droeg, je leven lang.

Je hield van je duiven en kon er uren naar staren, daar hoog in de blauwe lucht. Je had je kippen, je kende ze allemaal; meermaals per dag ging je naar ze toe om te kijken of er een ei in het nest lag. Je kon ook goed met hen praten, ze verstonden je. Mensen hadden het moeilijker om je te verstaan want ge vond de juiste woorden niet meer na je herseninfarct 15 jaar geleden.

Je was geen man die opviel in gezelschap, toch had iedereen je graag! Uren kon je luisteren zonder zelf de aandacht te vragen. Als je na het bezoek weer stilletjes zat te dromen, liet je alles bezinken, om daags nadien met weinige woorden maar heel trots aan de familiehulp uit te leggen wat er allemaal gezegd en gebeurd was.

Lezen en schrijven ging niet meer, maar je bedacht je eigen trucjes en informatie kon je vinden in kleine dingen. Je had je eigen ritme en de stand van de wijzers van de klok vertelde je wanneer de verpleegster zou langskomen of wanneer Danny zou thuiskomen om dan samen met hem te eten. En elke avond om 9 uur was het uw tijd om naar bed te gaan.

Je kende de natuur door en door. Je wist wanneer de duiven zouden paren en de vogels zouden broeden. Er vloog geen vogeltje of je had het gezien en wees het met je vinger na

Dagelijks deed ge uw ronde in den hof. Met je wandelstok zocht je onder het laagje aarde naar kiemende erwten of aardappelen.

Je was geen klager, zelfs niet toen ons moe weg viel. Het duurde even voor je goed en wel begreep dat ze was heengegaan, maar het afscheid kwam ook zo plots. We beseften dat het heel zwaar voor je was maar je wilde het ons niet laten merken. Haar foto stond naast je zetel, hoe dikwijls heb je hem vastgenomen en bekeken, wachtend op hereniging.

Het verlangen naar haar, waar je 62 jaar mee samenleefde, bekroop je steeds meer naarmate de tijd verstreek. Maar voor ons, je kinderen en kleinkinderen, wilde je nog hier blijven. Je had nog één wens: 90 worden dat werd een nieuw doel om naartoe te leven. Maar tegelijkertijd begon je ons ook stilletjes voor te bereiden op je afscheid want je was een nuchter man en je voelde dat je lichaam moe werd.

In december belandde je in het ziekenhuis en dachten we dat je wens niet zou vervuld worden. Je verzwakte zo erg dat we snel beslisten om je terug naar je vertrouwde thuis te halen. En zie, met enorme wilskracht kreeg je het voor elkaar. Het ging terug bergop en na enkele weken zat je weer content tv te kijken.

En dan ….. werd je 90. Lachend en trots kijkend naar de geschenken vertelde je dat jij als eerste uit het grote nest “Willems” die leeftijd hebt mogen behalen. Heel de dag mocht je gelukwensen en geschenkjes in ontvangst nemen. Je genoot van uw jeneverke en wij dronken mee.

Wanneer alle drukte weer geweken was en het leven weer zijn gangetje ging, hebt ge uw rijk gevulde levensboek doorbladerd en je zag dat het goed was. Je doel was bereikt. En er kwam een sterk verlangen naar een heel nieuw boek. Eentje met jou en ons moe weer in een nieuw begin. Je verlangde nu naar rust. En in het bijzijn van ons, je familie, ben je aan je laatste vlucht begonnen, zo zachtjes alsof je zelfs dan niemand wou storen.

De vogels in de lucht vertellen ons dat jullie nu content zijn en wij niet hoeven te treuren.

Want we koesteren zoveel mooie herinneringen voor de rest van ons leven. Ge hebt een stukje van uw vechtlust, uw zachtheid en uw ziel achtergelaten in elk van je kinderen; daaruit putten wij nu kracht om verder te gaan, zonder jou.

Lieve va, ge waart zo’n groot man, in zoveel kleine dingen,

Bedankt voor alles.

Groetjes aan mijn schoonmoeder

Na zijn 90ste verjaardag wou hij naar os moe; dat was zijn wilsuiting. Va Willems is vrijdag thuis gestorven.

Hij miste os moe en ondanks alle eerdere tegenslagen, bleef het bij hem altijd een heel welkom thuiskomen. Hij was er altijd geejere bij :-) en klaagde nooit.

Den hof met zijn groententuin onderhouden, meehelpen in het huishouden en zijn duiven verzorgen behoorden vroeger tot zijn dagelijkse taken. Toen hij minder mobiel werd, nam Danny initiatief om het zware werk over te nemen. Boontjes plukken, de patatten schillen, de duiven voederen kon hij dan nog zelf zodat zijn dag gevuld was en hij voldoende beweging kreeg.

Zowel Els, de vaste thuishulp als de verpleegsters hadden hem graag. Er zijn tal van familiemomenten die we nooit zullen vergeten en die we zullen koesteren.

Na zijn 90ste verjaardag ging het bergafwaarts. Een beurtrol werd opgestart om hem gezelschap te houden wat zeker geen zware opgave was. Gewoonlijk rustte hij in zijn relaxzetel, en we keken op TV naar de veldcross of een natuurfilm over beestjes.

Zo zal ik hem ook altijd blijven herinneren. Genieten van kleine dingen,

Maar stilaan ging het bergaf en vrijdagnamiddag, net voor ik naar mijn werk vertrok, gaf ik hem nog een kus en vroeg hem de groetjes te doen aan os moe.

11015105_10206188131288945_8520144020869044272_n[1]

Een wens is vervuld

Vandaag is een langverwachte dag voor mijn schoonvader. 90 jaar worden was zijn grote wens. SInds zijn thuiskomst uit het ziekenhuis gaat het alleen maar opnieuw bergop. De eerste weken was hij heel vlug vermoeid en kon bijna niks eten. De drinkvoeding als vervanging van vaste voeding was een juiste optie. Ook de kinesiste kwam langs om te kloppen en bewegingsoefeniingen te doen. En het gaat goed. Met de nodige instanties wordt er voor oppas gezorgd en ook de kinderen springen bij. Momenteel eet hij  opnieuw vaste voeding en is ook veel sterker. Hij kan nog wat rondwandelen met zijn loopwagentje en genieten van een natuurprogramma op TV. In de vroege namiddag brengen we een bezoekje. Daniëlle is er al met Simon, die een mooie tekening maakte en de Seppe die ozze va eigengeknutseld “hartje” gaf. Allemaal kleine dingen die hij zeker apprecieert en ons toonde. En zoals het hoort bij een verjaardag, smulden we van een lekkere chocoladetaart nadat ozze va de kaarsjes had uitgeblazen.