24e dag – zware klap

We hebben een rustige nacht maar zijn er vroeg bij want vandaag heeft Dr Martens hopelijk meer nieuws.

Zoals gewoonlijk, stipt om 7u30, verschijnt Dr Martens en Dr Kools voor de dagelijkse check-up. Ze hebben de MRI-Scan bekeken en melden ons dat het toch het beste is om de 3de operatie, waarbij langs de achterzijde van de nek meer ruggemerg gaat vrijgemaakt worden, volgende week in te plannen. De blaas- en nierontsteking moeten toch behandeld worden met een antibiotica-kuur van minstens 12 dagen en zijn geen hinderpaal voor een operatie. Op niveau C4 en C7 is er nog een druk op het ruggemerg die dringend moet vrijgemaakt worden. De revalidatie zal na deze operatie veel vlotter verlopen.

  

Dit is een zware dobber en omdat Eric altijd alle scans zelf bekijkt en op de hoogte is, mag ik een kopie hebben van de scan zodat we die zelf kunnen bekijken.

Inderdaad, de prothese heeft ervoor gezorgd dat het ruggemerg op die hoogte voldoende plaats heeft maar er net boven en er net onder is nog een groot probleem. Als we dit allemaal begrijpen, is het natuurlijk meer evident dit te accepteren want er is geen andere keuze. Langs de voorkant kan de dokter niks meer doen omdat hij dan teveel druk op het ruggemerg moet zetten . Deze operatie zou volgens de verpleegsters, een opname van 5 dagen standaar zijn, dus wij mogen hiervoor 15 dagen extra tellen🙂 Humor is nu heel belangrijk maar beseffen dat dit heel zwaar zal zijn, doet wat me jezelf. Deze operatie heeft immers een heel zwaar en pijnlijk genezingsproces. Spieren en pezen worden doorgesneden in de nek en dat is niet niks!

Maar we moeten door en Cathy komt samen met Shanna Eric verzorgen. Ik probeer vandaag zo weinig mogelijk te helpen en Shanna doet Eric zijn nekband aan. Eric doet alsof die veel te strak zit en gaat stikken  maar Shanna is niet zo vlug bang: “ge ziet nog niet blauw dus ’t zal wel ni zo erg zijn”.  Cathy vertelt ons dat ze een tweeling heeft van 4 jaar: Seppe en Warre. Bij de geboorte, 6 weken tevroeg, wogen ze 1,8 kg en 2,2 kg. Ze moet dus haar mannetje staan als enige vrouw en daar komt nog bij dat de achternaam van de jongens Sterk is ook. Na de geboorte is ze nog verder gaan studeren voor haar bachelor en momenteel is haar man tevens aan ’t studeren en ook nog het huis aan ’t verbouwen.

Shanna wast Eric zijn haar en probeert een ander kapsel uit. Uiteindelijk besluit ze het toch maar te laten zoals het was.

Veronique van de sociale dienst komt ook langs en maakt voor ons de aanvraag in orde voor het revalidatiecentrum in Geel. Hopelijk is de wachtlijst niet te lang want het zou echt wel gemakkelijker zijn voor ons als Eric dichterbij kon zijn. Ik heb al veel positieve commentaar gehoord van dit centrum.

De nieuwe kinesist Brecht komt ook nog langs en ik ga vlug een hapke eten. Nadien Eric helpen met zijn middageten en terwijl we een dutje doen, klopt Leen alweer op de deur. Leen pest Eric een beetje met de oefening een tennisballeke te laten vallen en Eric moet dit dan pakken. Soms doet ze alsof wat natuurlijk heel grappig is… Ze vertelt ons dat ze haar stage in Gana heeft gelopen. Samen met 2 vriendinnen heeft ze geholpen bij het Cassim Project. Het is niet evident dat kinderen die verlamd zijn, geholpen worden omdat de bevolking hier denkt dat deze kindern een boze geest in zichh hebben. Hun ouders geloven niet in ergo-therapie maar wel in geneeskrachtige kruiden zoals honing. Leen verbleef hier in een gastgezin en kakkerlakken in het eten, in haar rugzak, in haar kamer,.. was hier  dagelijkse kost.  Maar ze heeft altijd meegegeven omdat dit de enige manier is waarop deze mensen haar konden bedanken; samen met hen te eten.

Ze heeft weer iets plezant voor Eric: torentjes bouwen met blokken in dezelfde kleur.

Ozzen Eric is nog volop geconcentreerd bezig als de volgende bezoekers binnekomen. Eindelijk ! Wat zijn ze blij dat ze mekaar kunnen zien na 3 weken. Moe Gierle is nu wat meer gerustgesteld en weet nu dat Eric hard zal werken om er opnieuw bovenop te geraken. Ze is mij ook zeer dankbaar en daar ben ik blij om.

Trouwens heel de familie is er als we ze nodig hebben. Dat doet deugd.

Rond 18u ben ik bij ons Sonja waar me een warme maaltijd geserveerd word vooraleer ik naar mijn stekje ga. Het is keigezellig en het doet me echt deugd. Soep van Jef met ballekes, patatjes met appelmoes en kip en een caramelpudding als nagerecht. Het is al lang geleden dat ik zo genoot van mijn eten.

Thuisgekomen zet ik de wasmachine aan t werk en merk op dat het hier best meevalt. Monique komt nog even burten en ze zegt dat ons Sonja gisteren komen stofzuigen heeft zodat ik vandaag es kon genieten. Het is hier wel stil zo zonder ozzen Eric.. dat ik hier nog enkele maanden alleen zal zijn, maakt het niet gemakkelijk. Daarstraks had ik nog het idee om iets te gaan drinken met vrienden maar de moed ontbreekt me volledig. Er staat nog een apertiefwijntje in de ijskast en giet me een glaasje in. Maaar ik voel me ineens heel moe dus ga ik zo dadelijk mijn bed inkruipen.. alleen want mijn beertje staat bij Eric. Het beertje van ons Suzy zal mij gezelschap houden vanavond en nog vele volgende avonden…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s