Dag 34 – Vaderdag en Weense watten

Deze morgen kreeg Eric een vaderdag-kaartje bij het ontbijt. Hij is helemaal in zijn sas en zegt: dans met mij. Dus dat hebben we dan gedaan eh.. van den ene kant van ’t bed naar den andere kant🙂

Nadine en Linda komen Eric verzorgen. Het is minder druk vandaag en het is leuk babbelen met deze dames. Ze hebben dan ook al heel wat ervaring en vertellen ons dat dit een privé-ziekenhuis is. Ze werken beide halftijds en Linda doet ook nachten maar dat vind ze niet erg. Vroeger vond ze dat niet plezant. Overdag is er minder structuur en dat is moeilijker. ’s Nachts is het rustiger. Alles moet hier genoteerd worden en dat brengt veel administratie mee. Tegenwoordig gebeurt er veel met de computer wat onpersoonlijk is doch wel uitgebreider maar je krijgt ook minder noodzakelijke info. Als je mondeling kan brieven, kan je het beter onthouden. Er kunnen 33 patiënten liggen op deze gang: 27 op gewone kamers en 6 patîënten op mid-care.

Linda merkt Eric’s rode huid op zijn rechterhand op van het dragen van zijn brace. Daarom zorgt ze voor “Weense Watten”. Dit is nog iets van vroeger maar wel efficiënt en ik vind het in elk geval beter dan een sok, wat os Drea voorstelde.

Na de verzorging, was ik Eric zijn haar want zo kan het niet langer. Normaal schuimt de Head & Shoulders heel vlug maar nu krijg ik het ni aan ’t schuimen. Ik spoel zo goed mogelijk uit en als het droog is, merk ik toch groot verschil. Ik verschiet ook omdat zijn haar precies zo licht is geworden..

Nu mag hij nog effe gaan rusten en dan  is het alweer middag.. Sommige bezoekers vragen zich af wat ik hier de ganse dag doe en dat het toch wel lange dagen moeten zijn, wel ik kan jullie vertellen dat mijn dag goed vol zit !

Vandaag ben ik rond half 2 vertrokken om iets te eten te zoeken voor mezelf… Fritjes van de frituur hier op de hoek leek me wel een goed idee maar vergeet het maar: de frituur is gesloten.. Wat nu doen? Weer naar ’t Apostelken? En dan passeer ik de chinees waar ik binnenstap. Dat zou ook wel lekker wezen. Er is net een tafeltje aan ’t raam dat leegkomt. Het is er nog druk maar de meeste klanten zijn al aan t eten dus het zal wel niet zo lang gaan duren zeker. De kaart komt vrij snel en ik heb snel gekozen, dus ze mogen komen noteren. Dan gaat mijn GSM: voor mij ne loempia as voorgerecht. Ik ben wel een beetje verbaasd en vind het wel grappig; verkeerd verbonden zeker. Maar dan opnieuw en nu hoor ik het: Jef is me voor ’t lapke aant houde. Ze passeerden daar met de auto als ik de chinees binnenstapte en bellen vanuit het ziekenhuis dat ze ook mee willen doen als mijn bestelling dan toch nog niet genoteerd is. We vrezen dat het hier toch nog even kan duren en besluiten dan toch maar naar ’t Apostelke te gaan eten. Daar zijn we rap gesteld en het is zeker lekker en verzorgd. Jef een croque bolognaise waarvan de saus apart in een kommetje geserveerd wordt, Sonja de kaaskrokettn en ikke de gandaham-kroketten die ik hier echt kei-lekker vind.

Eric is goed uitgerust als we terugzijn en is blij dat os Sonja oorstokskes bij heeft. Ze merkt wel op: luistert hij ni goed omdat hij zijn oren moet uitkuise? Daar had ik nog ni aan gedacht🙂 Ze heeft ook nog een pakske bij dat Jef goed ingepakt heeft. Het duurt even vooraleer hij het opengeprutst heeft maar uiteindelijk lukt het hem en os Sonja geeft hem een voetmassage met de nieuwe voetcrème waar hij zeker niet mee gaat uitschuiven op de vloer. Ze heeft dat nog nooit gedaan, een voetmassage gegeven; ocharme de Jef. Na een kwartiertje vraagt ze of het zo goed is en Eric antwoord, zoals ik al verwacht had, dat ze nog wel efkes mag doordoen…

Jef & Sonja gaan naar huis, mijne was bij os moeke afzetten en de Woestjes zitten aan de receptie te wachten. Ze zijn naar een museum geweest van dinosaurussen. Dat vonden ze wel heel tof. Simon en Seppe hebben elk wel 5 toffe schilderijen gemaakt voor Eric. Ze hebben hun handjes getekend en de roze beestjes die ozzen Eric zag na de 1ste operatie.

Ze vragen vanalles aan nonkel Eric van de operatie en willen de snee in zijn nek es goed bekijken. De Seppe zegt dat hij aan zijn piemel ook geopereerd werd en dat daar ook draadjes inzaten. Als ik hem vraag om es te kijken, antwoordt hij heel serieus dat ge daar nu niks meer van ziet want dat is ondergestopt he.

Daniëlle heeft een heel heel lekkere appel-rozijnen-cognac cake gebakken ook al had ze wel gelezen van “verboden te voederen”. Het was wel om vingers en duimen van af te lekken, zoals de Seppe dan ook deed. Ik maakte wa gekke-bekken-foto’s🙂

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s