Dag 38 – Het aftellen kan beginnen

Half 8 deze morgen: Dr Martens is tevreden. De pijnpomp blijft nog een dag of 2, daarna verder herstellen en maandag evolueren we de situatie. Da’s pas goed nieuws🙂

Eric komt in de zetel zitten om te ontbijten maar het valt wel tegen: het doet heeel veeeel pijn in zijn nek. We verschuiven het tafeltje dan maar in plaats van de zetel (als Mozes ni naar den berg komt…). Toch blij dat hij weer terug in bed kan na zijn eten en rustig kan gaan liggen. Maar lang duurt de rust niet want dan komen ze hem weer verzorgen en de kine is er ook alweer.

Tijdens de verzorging vertelt de verpleegster dat het soms heel lang kan duren vooraleer men naar een revalidatie-centrum kan. Patiënten liggen hier dan weken te wachten want ze kunnen niet naar huis gaan. Als het dan zover is, zijn ze dikwijls al zo goed hersteld, dat het niet meer nodig is.

Ondertussen ga ik op zoek naar de sociale dienst op X-1 om es te informeren hoever het staat met de aanvraag van het revalidatiecentrum in Geel. Veronique gaat er dadelijk achteraan maar moet eerst de hoofdverpleging hier nog even contacteren. Ze komt ons al spoedig het goede nieuws vertellen:

                                                                                                                                                ONTSLAG OP WOENSDAG, 20 JUNI VANAF 13u00 (reeds goedgekeurd door dr Martens)

Ik bel naar ozze Leo maar die neemt (weer) ni op en ik spreek dan maar een bericht in. Hij was met moe Gierle naar Scherpenheuvel en ze hebben daar een dikke kaars aangestoken, vertelde hij mij nadien.  Een half uur later kreeg hij een berichtje op zijn GSM. Dus mensen: kaarsen aansteken voor goed geluk helpt echt.

Shanna komt vandaag nog even afscheid nemen. Haar stageperiode is afgelopen en nu moet ze dus nog haar examen doen. Ons kaartje staat klaar en we geven haar nog nen dikke knuffel.

’s Middags blijft Eric in bed om te eten. Het is allemaal een beetje te vermoeiend met al die pijn. Hij vraagt dan ook nog een spuitje bij zodat het niet te ver gaat komen.

Hij krijgt een gerecht dat ik helemaal niet ken: ROMANESCOMIX + Z

In de namiddag ga ik shoppen naar Aalst.  De pyjama’s zijn of in de was, of gewassen maar nog in Meerhout. Eric kan nu enkel “ja” knikken met zijn pijnlijke nek dus, shopping time. Het is echt heel goei weer buiten en deze uitstap doet me echt deugd. Op de markt zoek ik een gezellig plaatske op een terras en trakteer mezelf met een “tagliatelli met zalm” en een glaasje “rosé”. Puur genieten… met toch ergens het gevoel van spijt omdat ozzen Eric er ni bij kan zijn.. Ik ga dus op zoek naar pyjama’s.

Ik bel ook nog eve met ons Sonja. We zijn nog meer echte vriendinnen geworden de laatste weken. Na het overlijden van ons Suzy verleden jaar, begrijpen we nog meer hoe tof het is om een zus te hebben waar je kunt op rekenen. Ze is een grote steun, ze verwent me als ik naar huis rijd,  gaat regelmatig thuis es checken of alles in orde is, ze neemt de vuile was en os moeke zorgt ervoor dat alles weer proper en gestreken klaarligt tegen haar volgende bezoekje. Jef zorgt voor het papierwerk en voor het kraanwerk thuis, zorgt dat het bad wa rapper volloopt en geeft ozze max drinken van de kraan in de keuken🙂

Als ik terugkom, is Leen aan’t oefenen en ze kiest met mij de pyjama die hij morgen gaat dragen want zaterdag en zondag gaat ze ni komen.

Om 17u komt Eric toch nog even in de zetel zitte om te eten maar langer niet want het is echt ni te doen, da valt echt ni mee. Maar ja, ik heb de wonde gezien en die is ongeveer 17 cm dus elke beweging is natuurlijk pijnlijk en dan nog de nekband die erover moet. Eigenlijk is dat ook wel een voordeel want  andere patiënten die geen nekband hebben, gaan meer onverwachte bewegingen uitvoeren; zoals draaien naar een geluid dat ze horen.  Eric kan zo niet naar links en naar rechts draaien, dus enkel knikken.

’s Avonds komt dries zijn parameters nog even checken en hij zegt zo even serieus: koorts is 39,6 ! Oeps, wat nu weer. We hebben da eigenljik ni gemerkt; den Dries is er mee aan t rammelen: hij was ons aan t testen of we goed aan’t opletten waren. flaawe plezaante.

Den Eric heeft ook nog een gevecht met zijn draadwerk dat tussen zijn tenen is geraakt

en nog een fotoke van een minuutje geleden: zonder tulband

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s