Dag 44 – Eric is Losgelaten

Geschreven ’s morgens op 22/06

De voormiddag is voorbijgevlogen. Een valies klaarmaken voor Geel en eentje om thuis af te zetten. Eric is heel stil en begrijpelijk. Voor mezelf is het ook niet gemakkelijk. De SMS’jes en mailtjes maken het je allemaal nog meer bewuster dat je hier echt gaat vertrekken. Voor Eric uit een vertrouwde omgeving waar iedereen van zijn toestand op de hoogte was en waar hij zich ergens toch wel veilig voelde. We bedanken het verpleegteam dan ook met lekkere pralines en een bedankkaartje. Het was dan ook een super-team waar we konden op rekenen, die er stonden als we hen nodig hadden (en dat was nogal ne keer !) en die ons opbeurde en motiveerde als het moeilijk werd. De 3 dagen die we er zouden doorbrengen werden immers 6 weken.

   

Nadat de wagen ingeladen is, ga ik nog vlug iets eten op het terras van de cafeteria

Eric heeft ni veel honger ’s middags en rond 13u30 wordt hij opgehaald. De hoofdverpleegster, Iris, bezorgt ons nog een hele reeks papieren en komt ons nog het allerbeste wensen. Ze vraagt ook nog om zeker nog es langs te komen wat we haar dan ook beloven.

Het scenario dat we hier beleefden heeft een grote impact op ons leven. Eric stapte hier binnen in de kliniek op 8 mei en op 20 juni wordt hij op een brancard gelegd om vervoerd te worden naar een revalidatiecenturm. Intussen zijn er dus 6 weken verstreken waarvan de 1ste drie weken zeer ingrijpend geweest zijn voor ons. De “levensbedreigend” dagen staan nog altijd in ons geheugen gegrift. Het was een enorm zware opgave om in deze omstandigheden steeds positief te blijven maar hoe zwaar het ook was, we waren er voor mekaar en we zijn (nog) dichter naar mekaar toe gegroeid. Ik heb veel geleerd door mijn aanwezigheid gedurende deze weken voor het viseren van het verzorgingsteam maar ook door het het aanleren van bepaalde handelingen en stilaan een zekerheid op te bouwen om Eric te helpen.  Ook Eric heeft op mij leren vertrouwen want het is helemaal niet gemakkelijk om je over te leveren aan anderen omdat je er zelf niet toe in staat bent.

Maar we weten dat het nog niet gedaan is. Hoe lang Eric moet revalideren weet niemand. Ook op de vragen die je jezelf stelt van wat kan er nog in orde komen, hoe gaat dit evolueren, wat zijn de vooruitzichten voor hem.. daar kan niemand op antwoorden. Het zullen nog zware en inspannende weken worden maar dank zij de steun van familie en vele vrienden gaan we ervoor! Binnekort zeker bij ons thuis: barbecue-time zoals elke zomer🙂

Een gedachte over “Dag 44 – Eric is Losgelaten

  1. hey Eric en Rita,

    Ik zit momenteel in Zeeland met vakantie, maar volg toch jullie verhaal. Ik ben zo blij dat Eric weer in Geel is (voor hem zal het wel weer een hele aanpassing zijn, maar voor jou Rita waarschijnlijk een hele opluchting, dat je niet meer zo ver moet heen en weer rijden). Zijn jullie er al een beetje gewend? Eric, hou vooral moed en ga er tegenaan bij de revalidatie hé? Ik ga binnenkort wel eens even binnenspringen.

    Groetjes en nog veel sterkte,
    Mayta

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s