Poezenhotel Karin met de nieuwe knie

Eindelijk kwam het er toch nog van. Karin, de buurvrouw van os Suzy, kreeg 6 weken geleden een nieuwe knie. Al enkele jaren was ze hiermee aan’t doktoren. Ze zou nog veel te jong zijn voor een volledige knieprotheses maar de pijn werd erger en het stappen ging steeds minder goed. Uiteindelijk stelde men een operatie voor maar ze kreeg geen garantie van een volledige herstelling. De pijn verminderen, opnieuw de gewone dagelijkse taken comfortabel kunnen doen, dat is nu het allerbelangrijkste. Zo’n prothese gaat tegenwoordig al 15 jaar mee of langer.

De eerste dagen waren een hel. Er waren wat problemen met haar pijnpomp zodat de pijn boven haar pijngrens kwam en ze teveel morfine toegediend kreeg. Daardoor werd ze knoerziek en kon enkele dagen bijna niks eten maar stilaan lukte het allemaal weer. De kinesist startte de oefeningen en 2x per dag aan de Kinetec om haar knie te plooien. Normalerwijze moet je 90° kunnen plooien vooraleer je naar huis mag. Het is nog niet helemaal 90° maar ze is blij dat ze toch naar huis kan. In ’t weekend komt de kinesiste ook niet oefenen en de Kinetec kan ze thuis zelf verder gebruiken.

Ik belde haar al enkele keren maar tot bij haar thuis was ik nog ni geraakt. Het was een ‘hete’ dag zodat ik na het eten de riem eraflegde en naar Balen reed. Daar werd ik verwelkomd door Nick en een poes, en nog een poes, en een kater, en nog een jonge poes en ginder zat er nog één: Jess, Queen, Amu, Dijoni & Dita. De living is hier veranderd in een poezehotel. Overal staan zeteltjes, een krabpaal, speelgoedjes,… Ze zijn ook helemaal niet bang en laten zich gewillig fotograferen:

Het zijn trouwens de poezen van haar schoonzus die eventjes het huis uitmoeten wegens verbouwingen.

Het was keigezellig met de poezen, die ’s avonds natuurlijk extra pittig worden, maar het zonneke lonkte dus we besluiten nog een wandelingetje te maken. Tot bij Miekes ijs zou een half uurke stappen zijn dus ideaal. Er staat een fris windje en het is een rustige buurt zodat de rolstoel vlotjes rolt. Enkel de stoepen zijn ni zo gemakkelijk maar da wist ik al van met moe Gierle gaan te wandelen vroeger. Na een 3 kwartiertjes wandelen, arriveren we bij Miekes ijs (toch wel een rare naam hé voor een ijsjeszaak: miekes die hebben het gewoonlijk wel warm :-P) We smullen ons ijsje lekker op ’t terras.

De terugweg via de kortste weg éh want ik begin mijn forsballen al wel serieus te voelen. We hebben natuurlijk vanalles te vertellen. De revalidatie zal nog lang duren want dit gaat langzaam. De zwelling is nog niet weg en pijnstillers en ‘ijs leggen’ moeten alles een beetje onder controle houden. De eerste 6 maanden zijn pijnklachten dan ook heel normaal en het is beter niets te forceren. Hulp van kinderen en manlief is dan ook meer dan welkom. De hechtingen zijn wel verwijderd en ze moet nu met krukken lopen wat best goed lukt. 3x per week naar de kinesist en zelf veel oefenen met de Kinetec en op tafel🙂 om de spieren opnieuw aan te sterken. Het begint al wel wat zwaar te worden maar er is geen ander alternatief.

Het begint stilaan al te schemeren als we veilig en wel weer bij haar thuis arriveren. Erik van os Suzy komt er net aangewandeld en helpt nog even de rolstoel binnen te zetten. Nog even afscheid nemen van de poezen en dan is de avond weeral veel te rap voorbijgevlogen.

Mijn belofte om spoedig nog es langs te komen, ga ik zeker houden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s