Een waardig afscheid van va Willems

Samen met de familie afscheid nemen van onze va, schept een bijzondere band. We kozen muziek en zochten naar passende woorden om de afscheidsviering tot iets speciaals te maken.

Leo is achter zijn pc gaan zitten om alles van zich af te schrijven. Iedereen van ons droeg zijn steentje bij om het leven van onze va te schetsen en Drea las de tekst heel moedig voor

Va voor de wereld was je zomaar iemand,

Maar voor ons was je de hele wereld!

Je was geen man van vele woorden, toch had je gezag.

Je was geen man die zwaaide met bloemen en geschenken, toch waren de eerste meiklokjes van het jaar steeds voor ons moe of je snoeide takken forsythi, zette die een paar dagen weg om ze dan, op een zondagochtend, in volle bloei op de keukentafel te zetten.

Je was geen man die droomde van dure kleding of sierraden, een trouwring was het enige dat je droeg, je leven lang.

Je hield van je duiven en kon er uren naar staren, daar hoog in de blauwe lucht. Je had je kippen, je kende ze allemaal; meermaals per dag ging je naar ze toe om te kijken of er een ei in het nest lag. Je kon ook goed met hen praten, ze verstonden je. Mensen hadden het moeilijker om je te verstaan want ge vond de juiste woorden niet meer na je herseninfarct 15 jaar geleden.

Je was geen man die opviel in gezelschap, toch had iedereen je graag! Uren kon je luisteren zonder zelf de aandacht te vragen. Als je na het bezoek weer stilletjes zat te dromen, liet je alles bezinken, om daags nadien met weinige woorden maar heel trots aan de familiehulp uit te leggen wat er allemaal gezegd en gebeurd was.

Lezen en schrijven ging niet meer, maar je bedacht je eigen trucjes en informatie kon je vinden in kleine dingen. Je had je eigen ritme en de stand van de wijzers van de klok vertelde je wanneer de verpleegster zou langskomen of wanneer Danny zou thuiskomen om dan samen met hem te eten. En elke avond om 9 uur was het uw tijd om naar bed te gaan.

Je kende de natuur door en door. Je wist wanneer de duiven zouden paren en de vogels zouden broeden. Er vloog geen vogeltje of je had het gezien en wees het met je vinger na

Dagelijks deed ge uw ronde in den hof. Met je wandelstok zocht je onder het laagje aarde naar kiemende erwten of aardappelen.

Je was geen klager, zelfs niet toen ons moe weg viel. Het duurde even voor je goed en wel begreep dat ze was heengegaan, maar het afscheid kwam ook zo plots. We beseften dat het heel zwaar voor je was maar je wilde het ons niet laten merken. Haar foto stond naast je zetel, hoe dikwijls heb je hem vastgenomen en bekeken, wachtend op hereniging.

Het verlangen naar haar, waar je 62 jaar mee samenleefde, bekroop je steeds meer naarmate de tijd verstreek. Maar voor ons, je kinderen en kleinkinderen, wilde je nog hier blijven. Je had nog één wens: 90 worden dat werd een nieuw doel om naartoe te leven. Maar tegelijkertijd begon je ons ook stilletjes voor te bereiden op je afscheid want je was een nuchter man en je voelde dat je lichaam moe werd.

In december belandde je in het ziekenhuis en dachten we dat je wens niet zou vervuld worden. Je verzwakte zo erg dat we snel beslisten om je terug naar je vertrouwde thuis te halen. En zie, met enorme wilskracht kreeg je het voor elkaar. Het ging terug bergop en na enkele weken zat je weer content tv te kijken.

En dan ….. werd je 90. Lachend en trots kijkend naar de geschenken vertelde je dat jij als eerste uit het grote nest “Willems” die leeftijd hebt mogen behalen. Heel de dag mocht je gelukwensen en geschenkjes in ontvangst nemen. Je genoot van uw jeneverke en wij dronken mee.

Wanneer alle drukte weer geweken was en het leven weer zijn gangetje ging, hebt ge uw rijk gevulde levensboek doorbladerd en je zag dat het goed was. Je doel was bereikt. En er kwam een sterk verlangen naar een heel nieuw boek. Eentje met jou en ons moe weer in een nieuw begin. Je verlangde nu naar rust. En in het bijzijn van ons, je familie, ben je aan je laatste vlucht begonnen, zo zachtjes alsof je zelfs dan niemand wou storen.

De vogels in de lucht vertellen ons dat jullie nu content zijn en wij niet hoeven te treuren.

Want we koesteren zoveel mooie herinneringen voor de rest van ons leven. Ge hebt een stukje van uw vechtlust, uw zachtheid en uw ziel achtergelaten in elk van je kinderen; daaruit putten wij nu kracht om verder te gaan, zonder jou.

Lieve va, ge waart zo’n groot man, in zoveel kleine dingen,

Bedankt voor alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s